NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Każdy ma swoją historię.
Początek, środek...
DOM POGRZEBOWY EDGECOMBE
...i koniec.
Oczywiście każda historia ma wersję, którą ludzie opowiadają innym
i wersję prawdziwą.
Zasugeruję zamkniętą trumnę.
Coś nie tak, pani Jones?
Moja matka adopcyjna została zamordowana i powinnam być teraz w domu pogrzebowym.
Ale proszę się tym nie przejmować.
Stracić kogoś w ten sposób to musi być potworny stres.
I to jest według pani motyw?
Z żalu ludzie robią różne rzeczy.
Nie byłyśmy aż tak blisko.
Czego szukają, dziecka Lindberghów?
Gdy ginie jeden z nas, bywamy drobiazgowi.
Powiedziałabym, że to nie ja.
Ale za pięćdziesiątym razem słowa tracą swoją moc.
O czym rozmawiała pani z Nussbaumerem po tym, jak wyłączył kamerę?
- Nie rozmawiam o moich sprawach. - Skoro to była sprawa, kim był klient?
- Nie jesteśmy kwita, ty... - Kim ty...
Wiąże mnie tajemnica zawodowa.
Mówiła pani, że była wczoraj w domu. Sama?
- To zbrodnia? - Nie.
Ale też słabe alibi.
Proszę pokazać ręce.
Ktoś pobił pana Nussbaumera na śmierć.
Już pani nimi kiedyś kogoś zabiła.
- Czy rany szybko się u pani goją? - Nie aż tak szybko.
- Co to jest? - Informacje.
Raczej motyw superbohaterki
do pozbycia się brudnego gliny.
Nussbaumer okradał i zabijał dilerów, często dzieciaki.
Jeden z tych dzieciaków rozbił mi głowę blokadą rowerową.
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie Nussbaumer.
Pani detektyw.
- Sprawdzimy to. - Proszę bardzo.
- Muszę odebrać. - Jeszcze nie skończyłyśmy.
To mnie aresztujcie.
Będziemy w kontakcie.
Nie wiem, jak umówiła się pani z Costą,
ale przez panią go zawieszono.
My nie będziemy przymykać oka.
Wskazówki prowadzą do mnie.
Ale policja nie zna Erika.
Może ja też go nie znam.
DOM POGRZEBOWY EDGECOMBE
Przepraszam za spóźnienie.
Wszystko w porządku?
Nie wiem.
Dzień dobry. Jestem Eugene Burchell. Możecie mówić mi Gene.
Wyrazy współczucia.
Wiem, że Dorothy Walker była oddaną matką, lojalną przyjaciółką
i ikoną stylu, która życie każdego, z kim się zetknęła, czyniła lepszym.
Sama to napisała?
Wasza matka zostawiła bardzo konkretne instrukcje.
Zostanie w niej na zawsze.
Nie potrafię wybrać.
- Wygląda na to, że sama już wybrała, tak? - To prawdziwe błogosławieństwo.
Planowanie pogrzebu bywa dla rodziny traumą.
Ale prawniczka pani Walker przesłała szczegóły...
Nie! Tylko nie Hogarth.
Matka zatrudniła jej kancelarię mniej więcej w tym samym czasie, co ja.
Reprezentują też jej mordercę, Gene.
Nie wydaje ci się to dziwne?
Boże. Mają jej testament.
Oryginał będzie potrzebny w postępowaniu spadkowym.
Nie pomagasz, Gene.
Zdobędę oryginał i zajmę się sługusami Hogarth, jasne?
Wasza matka zostawiła też listę utworów na pogrzeb.
Jest na niej kilka pani piosenek, pani Walker.
Życzyła sobie również tablicy pamięci.
A co to takiego?
Każdy żałobnik przypina do niej zdjęcie, lub przedmiot, który przypomina o zmarłej.
Nie mam aktualnych zdjęć.
Coś wymyślimy.
Prosiła także, aby wygłosiła pani laudację.
„Wiem, że Pats poruszy nawet najtwardsze serca”.
Wybór należy do pani, jeśli nie...
W porządku. Zawiodę ją ten ostatni raz.
Idź się przewietrzyć. Ja się tym zajmę.
Zdecydowała się na model Senator.
Znakomity wybór.
- Znaleźliśmy akta. - Jest prywatnym detektywem.
- Proszę posłuchać. Sądzimy... - Szlag!
Próbujemy tylko uzupełnić jej wersję.
- Dajcie spokój. Chcecie ją wrobić. - Nie wrobią.
- Nękacie kobiety w żałobie? - Wykonujemy swoją pracę.
Jeśli nie macie nic ciekawszego do roboty niż łażenie za mną, proszę bardzo.
Ale zostawcie moją rodzinę. Chodź.
- Wyrazy współczucia. - Jak pani śmie?
Nie prowokuj ich. Już się tym zajęłam.
- Jak w ogóle cię namierzyły? - Ciągle mnie namierzają.
Powiedz prawdę.
- Nie zabiłam go. - Oczywiście.
Ale chyba wiem, kto to zrobił.
- Sądzisz, że Sallinger? - Nie, leży w szpitalu pod kroplówką.
Więc kto?
Erik.
Czemu miałby zabić glinę?
Szantażował Nussbaumera.
Może miał wyrzuty sumienia, że nie powstrzymał go wcześniej.
Albo idzie za moim przykładem i próbuje zgrywać bohatera.
- Znasz go lepiej niż ja. - Tak mi się wydawało.
Rozumiem, że nie zamierzasz go wydać.
Muszę dowiedzieć się, co się stało.
- Mogę jakoś pomóc? - Nie. Zajmę się tym.
W porządku.
Dawaj znać.
Spróbuj odpocząć.
ERIK - GDZIE JESTEŚ?
- Kith Lyonne. - Niech wejdzie.
Zaraz przyniosę herbatę.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Jakie piekło dziś zgotują mi zbrodnie Petera?
Dobre wieści. Urząd Skarbowy zgodził się na mniejszą grzywnę.
A poza Patserasem
wszyscy darczyńcy pójdą na ugodę i przyjmą skromną sumkę.
Nie mam pieniędzy.
Ja mam.
To pożyczka. A to umowa.
Nie oczekuję wdzięczności, ale nie bądź uparta.
Dziękuję.
Demetri Patseras.
Co z nim?
Jego odmowa wygląda na osobistą zemstę. Czy tak jest?
Demetri wraz z żoną mieli wkład w kapitał początkowy.
Byli klientami Petera i naszymi najbliższymi przyjaciółmi, póki...
nie dostrzegłam siniaków na ramionach Fiony.
Patseras nie był notowany za przemoc domową.
Fi nie chciała, by poszedł siedzieć, ale wyrwałam ją z jego rąk.
Demetri obwinia mnie za rozpad ich małżeństwa.
Kiedyś byłam z tego dumna.
Bez obaw, kochanie. Zajmę się tym.
Audytor śledczy w tej chwili sprawdza jego rozliczenia.
Dlaczego?
Wszyscy mamy swoje słabości.
Dobrze. Informuj mnie na bieżąco.
Musimy jeszcze o czymś porozmawiać.
I uważaj. Demetri jest agresywny zarówno w interesach, jak i w życiu.
- Ja również. - Wiem.
Krótkie spotkanie.
Umów mnie z Trish Walker. Jak najszybciej.
- Ale jej matka niedawno... - Wiem o tym.
Może powinnyśmy poczekać, aż odbędzie się pogrzeb?
Kto zajmuje się masą spadkową Dorothy Walker?
Berman.
Przyślij go tu.
Większość wspomnień nie jest warta zapamiętania,
a co dopiero przypinania na tablicę.
NAJLEPSZEGO Z OKAZJI 16. URODZIN!
ŻEBYM MOGŁA SPOJRZEĆ TWOIMI OCZAMI. WSZYSTKIEGO DOBREGO! - DOROTHY
Zdjęcia też opowiadają historie.
Czasem prawdziwa historia nie mieści się w kadrze.
Miałaś rację.
Detektywki obserwują drzwi wejściowe
jak pałkarz czekający na idealny rzut.
Żeby mnie zdzielić.
Ktoś ci się włamał?
Wspomniane panie detektyw.
Nussbaumer. Jezu. Widziałem w wiadomościach.
- Próbują cię w to wrobić? - Bingo.
Mam gówniane alibi
i nagrała mnie jego kamera.
Szlag.
Spokojnie. Ciebie nie zarejestrowała.
Chociaż to ty miałeś motyw.
Jessico...
nie zrobiłem tego.
A masz alibi na zeszłą noc?
Przyda się, jeśli gliny cię namierzą.
Jestem niewinny, to moje alibi. Twoje też.
Ani zadrapania.
Posłuchaj. Nussbaumer ci groził.
Jeśli cię zaatakował...
Nie zabiłem go.
...zrozumiem. Będę mogła ci pomóc.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
Szlag. Nigdy nikomu nie życzę takiej mocy,
ale gdybyś ty ją miała, nie bolałaby cię teraz głowa.
Chcesz znać prawdę?
Cieszę się, że Nussbaumer nie żyje.
Był złym gnojem i świat jest bez niego lepszy.
I przysięgam ci...
że go nie zabiłem.
Próbuję ci uwierzyć.
Popracuj nad tym.
Nie pakuj się w kłopoty.
- Nie wszystko gra. - Pytasz czy stwierdzasz?
Nie muszę pytać. Były u mnie dwie panie detektyw.
Ponoć mają dowody, że zabiłaś policjanta.
Mają nic nieznaczące poszlaki.
To dobrze. Tak im powiedziałem.
Chcesz mnie zatrudnić.
- Pytasz czy stwierdzasz? - I to, i to.
Nie mają innych podejrzanych.
Ja mam.
Erika.
Pójdę za nim.
Ja powinnam się nim zająć.
Wygospodaruję trochę czasu podczas planowania pogrzebu.
Powinnaś zrobić sobie wolne.
Nie byłam z Dorothy aż tak blisko.
Nussbaumer był gnojem.
Ktoś jeszcze musiał chcieć jego śmierci.
Znajdę innego podejrzanego.
Dowiedz się prawdy, zaczynając od tego, co mają gliny.
- Nie zapłacę ci tyle, co Hogarth. - Ona też nie. Odszedłem.
Wylała cię.
Też.
Witaj z powrotem wśród ludzi.
Powinnaś wiedzieć, że pracując dla Hogarth,
robiłem rzeczy, które mnie zmieniły.
Jeśli przestałeś być świętoszkowatym dupkiem,
to jest to dobra zmiana.
Jestem umówiona z panem Bermanem w sprawie testamentu Dorothy Walker.
Sala konferencyjna na końcu.
Co ty tu robisz?
Mam spotkać się z córką zmarłej.
I się spotykasz.
Z jej prawdziwą córką.
A ja mam spotkać się z szeregowym pracownikiem,
który prowadzi sprawy poniżej twoich kwalifikacji.
Bermanowi coś wypadło. Zastępuję go.
Masz fart, że przyszłam ja.
Rozumiem jej żal.
I miałam zamiar poinformować ją,
że planuję zakończyć pracę dla Sallingera.
Planujesz?
Żałuję, że mu pomogłam.
Daj mi ten testament.
Trish odziedziczy połowę majątku.
„Druga połowa trafi
do Fundacji Dorothy Walker dla Kobiet w Sztuce”.
Dorothy prowadziła fundację?
Napisała: „Bo nigdy nie zapomnę, jak to jest nie mieć niczego”.
I chciała uniknąć podatków.
Napisała też: „Mojej adoptowanej córce, Jessice,
która ma ogromny potencjał, choć musi nauczyć się słuchać...”
Nawet tu mnie strofuje.
„...zostawiam zawartość mojego barku...”
Kolejny policzek.
„...i mój edwardiański fotel”.
Był cenny?
Nie.
Siadywałam w nim po szkole i słuchałam discmana.
W końcu postawiła go u mnie.
Myślałam, że nie chce mnie w pozostałych pomieszczeniach.
Dokończę sama.
Będziesz musiała dostarczyć akt zgonu,
powiadomić zakład ubezpieczeń, wydział komunikacji, pocztę. Możemy się tym zająć.
Zwalniam cię.
- To oryginał? - Oczywiście.
To od koronera.
Wszystko, co Dorothy miała przy sobie w chwili śmierci.
Trish będzie potrzebowała dobrego prawnika, a ja jestem najlepsza.
Ułatwiając nam kontakt, tylko jej pomożesz.
Dorothy nie wiedziała, że zginie,
a nawet ona chciała zrobić coś dobrego, zanim pożegna się ze światem.
Ty wiesz, że umierasz.
Co ty robisz?
Próbuję naprawić swój błąd. A właściwie kilka.
Jak ty to robisz, że nawet to wydaje się wyrachowaniem?
- Skończyłaś pisać nekrolog? - Dopiero zaczęłam.
Sprzątałam po glinach, gdy znów postanowili wpaść.
Czy przeprosili? W żadnym wypadku.
Co im powiedziałaś?
Że nigdy nie widziałam, byś kogoś zamordowała.
Dzięki. Wywołaj to. Byle szybko.
Klisza. Retro.
- Masz chwilę? - Był pan umówiony?
Malcom pracuje ze mną nad sprawą.
Jako wolny strzelec?
Gdybym wiedziała, że mamy wolne środki, zażądałabym podwyżki.
Nie są wolne.
Mam akta Nussbaumera.
Zacznij od zdjęć.
Też zwróciłem na nie uwagę.
Gdzie jego odznaka?
Nie ma.
Tego tu szukali.
Jeśli Erik ma odznakę...
NUMER NIEZNANY
- Halo? - Dorothy, nie uwierzysz!
Przykro mi, to nie ona.
Przekaże jej pani wiadomość? Dostałam rolę!
Miała rację z tym akcentem.
- Reżyser był zachwycony. - Dorothy nie żyje.
Ja nie...
Nie żyje? Niedawno się widziałyśmy.
Wiem. Straszna wiadomość.
Kto mówi?
Ktoś...
z rodziny.
Boże. Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Proszę dać znać, gdyby pani czegoś potrzebowała.
Jesteś.
Zmieniłeś zamki?
Nie. To znaczy tak. Naprawiłem je.
Dzięki.
Przepraszam, że nie zadzwoniłem...
Nie chciałeś mówić, że cię wylali?
Nie pasowałem tam.
Dlatego odszedłem. By lepiej żyć. By być lepszym.
Chyba by pomóc Jessice. I tej zamaskowanej kobiecie.
Jesteś mądry, utalentowany i zdolny. Wszędzie znajdziesz uczciwą pracę.
Zaya, nie... Nie mogę...
Nie muszę piąć się w górę jak ty.
Więc jestem dla ciebie za dobra?
Po prostu lepiej radzę sobie, pomagając ludziom, którzy tego potrzebują.
A ja pomagam niegodnym pomocy.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Poza tym, że odszedłeś z mojej kancelarii.
A ja nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ode mnie też chcesz odejść.
Dlatego nie dzwoniłeś.
Nie usłyszałabyś tego, co chciałaś usłyszeć.
Więc powiedz prawdę, Malcolmie. Bo tu chodzi o coś więcej.
Ja...
Zrobiłem coś złego.
Wiem. Bo Jeri ci kazała.
Nie, nikogo nie winię.
Robiłem to z własnej woli.
Więc dlaczego karzesz mnie?
Bo pracuję z Jeri? Chcę być jak ona?
Bo wywieram na tobie presję, byś piął się w górę?
Bo się przez to zmieniasz?
- Powiedz... - Tak.
Właśnie dlatego.
Potrzebuję czasu.
To...
nie czyni cię lepszym człowiekiem.
To czyni cię okrutnym.
Chcesz trochę?
To nie.
Mogę wejść?
W sprawach służbowych?
Przerwa na lunch?
Znowu mam ci się tłumaczyć?
Coraz lepiej idzie mi zgrywanie oburzonego i bronienie się.
Nie, dzięki.
Jak się trzymasz?
Dorothy biła Trish.
Była pierwszym złoczyńcą, którego musiałam powstrzymać.
Albo tak sobie wmawiałam.
Mój ojciec też był dupkiem.
Ale wcale nie było przez to łatwiej go pochować.
Bo razem z nim grzebałem szansę na to,
że jakimś cudem kiedyś się zmieni.
Nikt nigdy nie jest tym, kim chcemy, by był.
A ty kim chcesz, bym był?
Tym, kim myślałam, że jesteś.
Tym?
Albo tym?
- Chodzi o interesy? - Tak, ale to sprawa osobista.
Rozmawiałam dziś z Patserasem i jego prawnikiem.
Demetri nie jest miłym człowiekiem.
To świnia. Coś jeszcze?
Zagroziłam mu kontrpozwem. Nie powtórzę jego odpowiedzi.
Miałybyśmy szansę na wygraną.
Ale czekałaby nas bardzo długa i paskudna walka.
Nie mogę.
Wiem. Dlatego cię tu zaprosiłam.
Jestem agresywna.
Ale taka sprawa wymaga czegoś więcej.
To znaczy?
Moja audytorka sądzi, że Patseras uchyla się od płacenia podatków.
Nie może tego udowodnić, póki nie dostanie się do jego akt.
Jego podatki to jego sprawa, więc...
Jego podatki to nasza szansa.
Potrzebuję twojego pozwolenia na działanie poza prawem.
Pewna kobieta jest mi winna przysługę.
Ma możliwość zdobycia dostępu, jakiego potrzebujemy.
Takiego, jaki zdobyłaś do akt Petera?
Nie podejmę tej decyzji za ciebie.
Chcę, byś o wszystkim wiedziała i wszystko widziała.
Chcesz, żebym ci wybaczyła.
Proszę cię, byś pozwoliła mi się tym zająć.
Krzywdząc Demetriego tak, jak Petera?
Jezu. Demetri na to zasłużył. Wiesz o tym. Daj już spokój.
Nadal nie rozumiesz, prawda?
Nigdy nie zrozumiesz.
Kith.
Człowiek nie decyduje, komu ufa.
To dzieje się samo.
Albo nie, bez względu na to, jak bardzo się tego chce.
Najbardziej na świecie nienawidzę szukać czegoś, czego nie chcę znaleźć.
Jedna historia to zawsze dwie historie.
OSTATNIA OFIARA TRAGICZNEGO POŻARU ZIDENTYFIKOWANA
Ta, którą przedstawia się innym,
i jak zwykle ta cholerna prawda.
NOWY WIEŻOWIEC FIRMY MONTERO
A prawda jest taka, że ktoś tu szuka więcej zła do naprawienia.
Znalazłaś odznakę?
Nie, tylko folder. Zaraz prześlę ci zdjęcia.
Mam.
Kim jest Jace Montero?
Erik go obserwował.
O Nussbaumerze miał dokładnie taki sam folder.
Czego szukam?
- Dowodu życia. - Myślisz, że jest celem.
Odezwę się, jak coś znajdę.
Do zobaczenia na pogrzebie.
Zdjęcia z kliszy.
Muszę się przygotować.
- Jak się trzyma siostra? - Wcale.
A ty?
Cześć, Kith. Co słychać?
Dzwonił Demetri Patseras. Groził mi więzieniem.
To jego reakcja na groźbę kontrpozwu.
Poszedł do prokuratury wnieść oskarżenie o oszustwo.
- Laurent zostanie sam... - Nie.
Laurent będzie miał ciebie. Nie dopuszczę do tego.
To musi się skończyć.
- Wiem. - Natychmiast.
To musi się natychmiast skończyć.
Zrób wszystko, co będzie trzeba.
Możesz działać poza prawem.
Co masz?
Jace Montero to deweloper,
stawia nowy budynek na rogu 130. ulicy i Amsterdam.
Żyje?
Odebrał telefon. Robi wrażenie dupka.
Tak jak reszta celów Erika.
Może być też mordercą.
ŚLEDCZY SZUKAJĄ WINNYCH POŻARU
Skorzystał na paru pożarach.
Dostał ogromne odszkodowanie. Były ofiary.
Idealny cel dla aspirującego bohatera.
Po pogrzebie będę szukał dalej, ale na razie żyje.
Oby tak zostało.
Nie jestem gotowa.
Ja też nie.
Dobra.
Berry.
Brianna. Już nie jestem „Berry”.
Co tu robisz?
Próbuję ogarnąć swoje życie.
Szukam pracy.
I mieszkania.
Przecież masz tu rodzinę.
Mam brata.
Chcę stanąć na nogi, zanim się do niego odezwę.
Nie byłam...
sobą.
Ale wróciłam.
I więcej nie będę wymuszała na tobie laski.
Ktoś musi dać mi drugą szansę.
Dzięki.
DOM POGRZEBOWY EDGECOMBE
Jesteśmy.
To tylko kilka anegdotek o tym, jak mama była mamą.
Chyba o to chodzi.
Oczekiwałaby czegoś więcej.
Za godzinę będzie po wszystkim.
Pewnie tłumów nie będzie, więc...
Nie była ideałem. Ale to nie ułatwia rozstania.
Gotowa czy nie...
Kanapa ci wystarczy?
Właśnie przespałam dziesięć godzin w obleśnym autobusie bez klimatyzacji.
To ogromny postęp.
Wiesz, gdzie wszystko jest.
W lodówce mam tylko resztki hinduskiego żarcia.
A ja muszę iść.
To wymaga odwagi.
Otworzyć drzwi byłej dziwce z chorobą dwubiegunową.
Nie tym dla mnie jesteś. Oceniam siebie, nie ciebie.
Za kilka dni będziesz miał mnie z głowy.
Zostań, ile potrzebujesz.
Co z tobą nie tak? Normalni ludzie nie są tacy dobrzy.
Przestań.
Jesteś dobrym człowiekiem, Malcolmie.
I masz nawet resztki hinduskiego żarcia.
Przepraszam. To było...
Czekaj. Nie musisz.
Twoja matka uratowała moją karierę.
Nienawidziłam scen seksu, więc zachęciła mnie do pisania.
Odradziła mi terapię
i kazała wydać tę kasę na lifting i prawnika od rozwodów.
Zadbała o wizerunek syna po coming oucie.
Powiedziała, żebym nie chudła, bo dzięki temu dostanę role postaci z krwi i kości.
Miała rację.
Dziękuję.
Idziemy.
Znalazłam je w moim starym aparacie.
Zrobiłam je przypadkiem,
gdy poszłyśmy obejrzeć paradę z okazji Dnia Dziękczynienia.
Mama źle sprawdziła pociąg. Spóźniłyśmy się o godzinę.
Więc zabrała nas do tego gównianego kina.
I to jak.
I te czerstwe hot dogi. Wszystko poszło źle.
Tak, ale to było normalne.
Jak w każdej rodzinie.
Jest idealne.
Już czas.
Dziękuję.
Co jest?
Znowu była tu policja. Mają nakaz aresztowania.
Znaleźli świadka. Właściciela sklepu w dzielnicy Nussbaumera.
Widział waszą szarpaninę.
Jadą tu?
Tak mi przykro.
Panie i panowie, zajmijcie miejsca.
Pomyślałam, że zacznę od historii,
która jest kwintesencją Dorothy Walker.
O tym, jak zmusiła mnie do udziału
w sitcomie pod tytułem Dobra dziewczynka.
Ale chcę opowiedzieć o czymś innym.
O tym, czego się najbardziej bała.
O porażce.
Nie własnej, ale waszej.
Moja matka uważała, że na świecie nie ma nic cenniejszego niż talent
i nic bardziej haniebnego niż zmarnowanie go.
Tego właśnie się bała.
Że go zmarnujecie.
Wielu z was straciło właśnie osobę, która dawała wam motywację,
i być może kusi was, by rzucić to wszystko, ale...
Ale nie róbcie tego.
Nie poddawajcie się.
Ona chciałaby, byście jak najlepiej
wykorzystali wasze dary.
Mama była silna...
i nieznośna.
Potrafiła być też niesamowicie wredna.
Ale jeśli Dorothy wierzyła, że macie talent,
poruszała niebo i ziemię, byście go wykorzystali.
Mama nie chciała słuchać o porażce.
Chciała słyszeć tylko trzy słowa.
„Dam sobie radę”.
Szlag.
Jessica Jones!
Ręce za głowę!
Aresztujemy panią za zamordowanie Carla Nussbaumera.
Nie dziś.
Stój, bo strzelam!
Jasna cholera. Nie zrobiłam tego!
Nie!
Skuj ją.
Ma pani prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pani powie, może zostać wykorzystane przeciwko pani.
GŁÓWNI WYKONAWCY NIERUCHOMOŚCI MONTERO
Niech mi ktoś pomoże!
Jezu.
O Boże.